hidsgehalte

E-books of -readers

2010-04-02T21:26:00.007+02:00

Afgelopen woensdag hebben tweedejaars HIDS-studenten (waaronder Julia) aan hun opdrachtgever gerapporteerd over het toepassen van E-readers in een bibliotheekomgeving. Die opdrachtgever had het niet makkelijk gemaakt: de opdracht was uitbrengen van een advies voor een roadshow voor medewerkers en klanten. Lijkt appeltje - eitje. Totdat je je realiseert dat je voor een beetje roadshow wel argumenten moet kunnen noemen waarom het gepresenteerde product zo'n aanwinst is.

En juist dat bleek lastig. Want de studenten kwamen midden in de discussie terecht die woedt tussen degenen die de e-reader zien als apparaat dat eindelijk die stoffige boeken overbodig maakt - en anderen die zich afvragen waar in vredesnaam de heisa over gaat. Want ja: portable; digitaal; modern; hip; hot. Maar mwa: gadgetgehalte; levensduur batterij; leeservaring; kleur. Al met al lijken de readers nog niet helemaal uitontwikkeld - en rijst de vraag of ze niet ingehaald worden voordat ze goed en wel volwassen zijn. Zo valt tenminste op te maken uit een statement van Gartner in november vorig jaar, waarin de zegsman al enige scepsis liet doorklinken: "Mr. Weiner said that while fixed devices — those built solely for reading, such as Amazon’s Kindle and Sony’s family of devices — get most of the attention, book applications on smartphones are an important component of publishers’ digital strategy."

Hoewel het in het kader van hun opleiding het zevende project op rij was, dat de tweedejaars voor hun kiezen kregen, was het dit keer bij de presentatie anders. Allereerst al door een echte opdrachtgever waarvoor gepresenteerd moest worden. Dat is net wat spannender dan de routine die inmiddels opgebouwd is bij de docenten (ondergetekende en collega's) die doorgaans als surrogaat-opdrachtgever hun rol spelen.
Daarnaast was het de laatste projectopdracht voordat ze op hun eerste stage gaan. Vanaf 19 april zijn ze 10 weken weg. Benieuwd wat ze in de praktijk gaan meemaken...

M/V gebruik van social media?

2010-03-20T17:36:00.002+01:00

Ik ben eens even op ‘onderzoek’ uitgegaan om te bekijken of social media zowel bij mannen als vrouwen eenzelfde rol spelen. Ik heb jaren geleden mijn scriptie geschreven over de verschillen tussen mannen- en vrouwentaal binnen organisaties en welke invloed dat heeft op de interne communicatie van organisaties. Het is een onderwerp dat me blijft boeien, maar ook op weerstand bij mezelf en mijn omgeving stuit. Het gaat namelijk altijd over generalisaties en het schijnt dat de diversiteit binnen de groep ‘vrouwen’ groter is dan de verschillen tussen ‘mannen’ en ‘vrouwen’ onderling!
Toch word ik als vrouw gezien en binnen de generalisatie van die groep bekeken en heb ik er in mijn werk en privé toch mee te maken. Op mijn werk zijn meer mannelijke 'twitteraars', dus kan ik weinig vergelijk maken. Vriendinnen van mij zijn ook nog niet echt bezig met 'twitteren', maar gebruiken wel andere social media, zoals Linkedin en een enkeling Hyves. Veel gehoorde weerstand is vooral de extra tijd die het gaat kosten; naast werk, gezin, sociale leven, nóg iets te checken en te onderhouden!
Uit een klein onderzoekje op internet blijkt ook dat 40% van de vrouwen het ongevraagd drukker heeft gekregen door social media, maar ze krijgen daardoor niet minder taken afgerond. Het zijn juist de vrouwen die door social media meer in minder tijd gedaan krijgen. En wat opmerkelijk is: bij de mannen is het zo dat ze niet meer gedaan krijgen door social media, sterker nog: de mannen hebben meer tijd nodig en krijgen minder taken af.
Vrouwen zijn blijkbaar beter in staat social media in te zetten om hun doelen te bereiken. Terwijl juist het idee is dat mannen doelgerichter zijn en social media meer zakelijk inzetten en vrouwen het gebruiken om contacten te onderhouden en voor fun gebruiken.
Ik heb ontdekt dat er niet veel bekend is over de verschillen in social mediagebruik van mannen en vrouwen. Misschien is dat juist het mooie van al die social media, dat het de verschillen tussen mannen en vrouwen minder zichtbaar maakt en andere 'afleidingen' minder een rol spelen. Al vind ik dat in de 'echte' wereld nou juist zo interessant.
Toch is het misschien een interessant onderwerp voor HIDS-studenten om dit eens nader en gedegen te onderzoeken.

Aandacht

2010-03-12T17:44:00.004+01:00

Als iedereen praat – wie luistert dan nog? Naar de continue stroom van meningen, grappen, tekstuele oprispingen, oneliners, pointes en frustraties?

Wie een relatie op wil bouwen met een ander, moet rekening houden met wet van de wederkerigheid. Dat betekent praten – én luisteren. Want als iedereen altijd alleen maar praat, dan hoort niemand meer wat iemand anders te zeggen heeft. En leer je de ander zelden écht kennen.

Dat is de uitdaging van sociale media. Op zijn best leveren ze een toevoeging aan een relatie tussen mensen die op afstand van elkaar leven - en zo toch met elkaar kunnen communiceren. Waarbij ikzelf slechts regelmatig communiceer met mensen die ik ‘in het echt’ ook ken en tegenkom. Dat zijn sommige HIDS-studenten, sommige collega’s (veel twitteren er nog niet), en anderen waar ik in professioneel opzicht mee te maken heb. Ja, ik ben er zo een die bewust kiest om zijn privéleven face-to-face te houden. En dat blijkt voor meer mensen te gelden.

Zodra bedrijven gebruik willen gaan maken van sociale media wordt het 'tricky'. Voorbeelden waarbij pogingen van bedrijven, om sociale netwerken te gebruiken voor commerciële doelstellingen, stuiten op massieve afwijzing door een community zijn er volop. Niet alle organisaties doen als UPC met hun webpresence-team. Tone of voice en mores respecteren zijn voorwaarde voor acceptatie door de crowd. En dat betekent soms dingen als bedrijf juist niet doen, die je als individu wel kunt maken. Het bedrijf dat een scheve schaats rijdt, krijgt pijlsnel het verwijt dat je probeert te parasiteren. En dan is de reputatieschade enorm - precies door die razendsnelle werking van diezelfde sociale media.

Weten dat je niet met iedereen vriendjes kunt zijn, en discussie daarover niet uit de weg gaan - al met al een mooie uitdaging voor HIDS-studenten!

Politiek en Sociale media

2010-03-04T16:48:00.006+01:00

Hebben politici die gebruik maken van sociale media daar voordeel bij? Vertaalt flink twitteren zich in klinkende verkiezingswinst? En laten politici en partijen die zich beperken tot folderen en canvassen kansen liggen?

Onder bezielende leiding van docent Luc de Krosse en lector Theo Huibers hebben 6 studenten HIDS en TKT de hele verkiezingsdag tot diep de daaropvolgende nacht tweets en blogs, retweets en comments zitten turven, tellen en verzamelen van de kandidaten voor de raadsverkiezingen in Enschede en Arnhem. Met als doel om dit soort vragen te beantwoorden.

Wat de bevindingen zijn? Daarvoor nog even geduld. Want de grote aantallen gegevens worden momenteel verwerkt. Enkele eerste indrukken zijn er al wel. Die zijn te zien op de conversatie tussen @lucdekrosse, @Ammbro, @Julia_89 en @Jordiebbink. Er zijn grote verschillen tussen partijen, en tussen kandidaten.

Of er een Arnhemse of Enschedese politicus opgestaan is die de campagne van Obama naar de kroon kan steken? Lees daarvoor de rapportage – die eind maart verwacht wordt. Hou dit blog in de gaten!

E-books en informatiedienstverlening

2010-02-24T22:52:00.006+01:00

Twee partijen met verschillende belangen over e-books. De een met een commercieel belang, en een duidelijk verdienmodel als basis. De ander met een publiek belang, en een veel minder duidelijk "toegevoegde waarde-model". In een bijeenkomst, afgelopen dinsdagmiddag in de Latijnse School te Deventer, hebben enkele tweedejaarsstudenten HIDS de verschillende verhalen gehoord, als input voor hun onderzoek in opdracht van Annemarie van Essen.

Ik vond zelf de verschillen tussen beide verhalen het interessantst. Ben Solleveld van Bol vertelde een rechttoe-rechtaan verhaal over het in de markt zetten van een nieuwe technologie - met mooie SMART resultaten tot nu toe: 15.000 e-book readers verkocht en 100.000 e-books. Bol ligt op schema - met stijgende verkoopcijfers, ondersteund door gestructureerde marketinginspanningen. Voor Bol is succes eenvoudig te definiëren: winstmarge.

Voor de bibliotheken is de opkomst van E-books een lastiger verhaal. Dat bleek deels uit het verhaal van Michiel Laan van Bibliotheek.nl. Deze centrale organisatie heeft TNO opdracht gegeven te onderzoeken hoe het zit met de introductie van e-books in de dienstverlening van bibliotheken. De uitkomsten worden ergens in de komende maanden verwacht - en daar kon Michiel vanzelfsprekend nog niet op vooruitlopen. Hij koos (daarom?) voor een vergelijking tussen de juridische aspecten bij het uitlenen van fysieke en elektronische boeken. En dat moet inderdaad opgelost worden, voordat de bibliotheken ook maar iets met e-books kunnen.

Toch zweefde in mijn optiek een vraag daardoor boven de bijeenkomst. Want aan de ene kant raken e-books aan de traditionele 'markt' waar de bibliotheken nog steeds groot in zijn: boeken. Hoewel de uitleencijfers afvlakken is er nog een trouw publiek (kenmerken van de omvangrijkste doelgroep waar ze op drijven: 40+, vrouw, leest bovengemiddeld veel, vooral fictie). Nog wel. Want de vraag of 'fysieke boeken uitlenen' toekomstbestendig zal zijn gonst in de sector. En kun je zomaar overstappen naar eenzelfde manier van uitlenen voor E-books? Of is het als de kranten met hun vacatures of contactadvertenties - en wordt met internet de 'middle man' uitgeschakeld, die traditioneel noodzakelijk was om literatuur bij de lezer te krijgen?

HIDS-studenten zoeken uit op welke manier je E-books onder de aandacht kunt brengen bij een doelgroep. Daarvoor verdiepen ze zich in de functionaliteiten van de apparaten, en hoe die aansluiten op gebruikersbehoeften. Dat is relevant - en de uitkomsten zijn interessant. Want of de bibliotheek kansen heeft in de e-book markt? Dat wordt voor een belangrijk deel bepaald door de bereidheid van de bibliotheekmedewerkers om de apparaten in hun dienstverlening op te nemen. Het is daarbij essentieel het adoptievermogen van bibliotheekdirecteuren als Van Swelmen mee te nemen - en te proberen die ook mee te krijgen. Want niet iedereen is zo voortvarend als directeur Gerard Kocx van de bibliotheek Enschede. En dergelijke innovators heb je wel keihard nodig!

Online reputatie

2010-02-22T19:28:00.009+01:00

Vóór internet was het leven voor een sollicitant overzichtelijk. Je deed een opleiding, en met het diploma in de hand kon je vervolgens gaan solliciteren. Je stuurde een papieren sollicitatiebrief met je cv naar het adres in de vacature, en met een beetje geluk kwam je door de brievenselectie heen. Daarna op gesprek, en met nog meer geluk had je een baan.

Sinds het sociale web is er één en ander bij gekomen. Wie solliciteert, wordt minstens even door wieowie heen gehaald. En dan kunnen er twee dingen gebeuren. Of je potentiële werkgever vindt niets - of een heleboel.

Voor veel beroepen is het nauwelijks een probleem als er niets uit wieowie of google rolt. Een timmerman moet vooral goed kunnen timmeren - zijn webpresence is irrelevant. Voor een vakgebied als het onze is het daarentegen cruciaal dat er wel wat te vinden is. Want zeg nu zelf: een webredacteur die volledig onzichtbaar is op het online kanaal, dat kan toch geen zuivere koffie zijn?

Daarmee is nog lang niet gezegd dat je dan ook maar alles moet delen. Dat is gelukkig nog altijd je eigen keuze. De één kiest ervoor alleen zijn vakinhoudelijke gedachten en ideeën te delen. De ander zet zijn hele privé-leven ook nog een keer online. Over de potentiële nadelen daarvan schreef Saskia afgelopen vrijdag.

Welke benadering je ook kiest: je online reputatie kun je maar beter zelf proberen te managen.

'Beroof mij a.u.b.'

2010-02-19T11:09:00.002+01:00

Als docent communicatie van de opleiding HIDS zal ik me zeker moeten verdiepen in alle communicatiemogelijkheden die er tegenwoordig zijn. Ik heb vorige week eindelijk een Twitter-account aangemaakt en ben wat mensen en bedrijven gaan volgen. Erg goed om zo op de hoogte te blijven, alleen het lukt me nog niet om zelf tweets te plaatsen (misschien zometeen de eerste dat ik hier iets gepubliceerd heb?). De vraag die ik me steeds stel is: 'Wie zit hier nu op te wachten?'. Een veel gehoorde vraag in mijn omgeving is dan ook steeds; 'Wat moet je daar nu mee?', 'Ik hoef niet van iedereen te weten, dat je net boodschappen hebt gedaan'. Nee, dat snap ik ook, maar ik begin steeds meer in te zien dat het meer dan dat is.

Ik las vanochtend in NRC Next dat de Olypmische Spelen in Vancouver de geschiedenis ingaan als de eerste Twitterspelen. Dat daar nogal wat haken en ogen aanzitten, blijkt ook uit dit artikel; er zitten bijv. duurbetaalde rechten op olympisch beeld en geluid, dus de sporters mogen niet alles publiceren. Gelukkig biedt de nieuwe media ook kansen, want verslaggevers krijgen zo sneller het nieuws bij de lezers en kijkers en kunnen naar andere beelden of artikelen verwijzen.

In dezelfde krant staat eveneens een artikel met de kop: "Google weet meer en meer" en ik heb net ook weer aardig wat gegevens achtergelaten om deze blog te kunnen schrijven. Terwijl de tip in de krant duidelijk is: "Alles online zetten is niet slim-'Beroof mij a.u.b.'". Hiervoor is zelfs een bewustwordingscampagne opgezet pleaserobme.com, hiermee wordt Twitter gefilterd op tweets waaruit blijkt dat de twitteraar op dat moment niet thuis is. Vandaar de titel van de site: ga alsjeblieft naar mijn huis en beroof me.

Dit alles bij elkaar maakt dat ik nog even moet wennen aan Twitter en wat ik er wel en niet op zal zetten. Dat de Olympische sporters van huis zijn, is zonder Twitter ook wel duidelijk, maar of ik nou wel of niet op wintersport ga, laat ik in mijn tweets maar even in het midden!

Online strategen gezocht…

2010-02-15T09:20:00.003+01:00

Bedrijven zijn op zoek naar mensen die kunnen helpen bij het opzetten en invullen van een online strategie, maar kunnen dat soort slimmeriken maar moeilijk vinden.

Waar gaat het om? Van de klassieke communicatiemiddelen weten communicatiewetenschappers en marketeers wel hoe ze werken. Als Philips een advertentie in de krant plaatst, is vooraf nauwkeurig berekend wat het effect daarvan zal zijn. Cebuco hanteert standaardberekeningen, waarbij in stapjes uitgerekend wordt hoeveel mensen de advertentie zien, onthouden, er vervolgens op uit gaan om het aangeprezene te bekijken, en tenslotte hoeveel van die groep daadwerkelijk dat nieuwe scheerapparaat aanschaft.

Voor het online kanaal is dat nog lang niet zo nauwkeurig bekend. Want enerzijds weet je precies hoeveel mensen je advertentie daadwerkelijk zien – pay-per-click, Google is er groot mee geworden. Aan de andere kant: internetters moeten maar net op de pagina met jouw advertentie terecht komen. Hoe je dat laatste voor elkaar krijgt, is nog experimenteerterrein. Virals, communities en andere sociale media spelen er een groeiende rol in. Maar hoe precies? Daarover schreef Steven van Belleghem zijn boek The conversation manager.

Voor HIDS-studenten met ambities op dit gebied ligt dus een mooie toekomst in het verschiet!

Blogmoe?

2008-11-14T07:47:00.005+01:00

Het afgelopen halfjaar heb ik niet gepubliceerd. Blogmoe geworden, wellicht? Nou, dat niet, maar het in de lucht krijgen van een nieuwe opleiding en de start van een nieuw studiejaar trekken nogal wat aandacht. Vandaar het compleet ontbreken van regelmatige 'posts'. Maar nu de boel draait is weer ruimte ontstaan voor een wekelijkse post. 'De boel' is overigens HIDS.

HIDS leidt de specialisten voor de informatievoorziening van morgen op. En omdat ontwikkelingen op ons vakgebied doorgaans sneller gaan dan wij als opleiding bij kunnen benen, kiezen we ervoor die omgeving in de opleiding in te bedden. Dat doen we in de vorm van projecten van 10 weken, waarin studenten gebruik maken van webtoepassingen die op dit moment relevant zijn. Vandaar de eerste opdracht aan onze eerstejaars: hou met 5 studenten een vakblog bij en post elke week één artikel per persoon.

De blogs zijn inmiddels in de lucht, studenten plaatsen hun stukken, en vanaf deze plek wil ik graag hun blogs onder de aandacht brengen. Het zijn dailyhids, hidspositive, hidsflits en hids-ig. Wie wil weten wat het aanstormende talent voor de informatiesector bezighoudt, krijgt daar een goed beeld!

Altijd een puinhoop?

2008-06-25T22:28:00.005+02:00

“Migraties zijn altijd een puinhoop”, zo hoorde ik een projectleider eens zeggen. Er moest bij een groot bedrijf een nieuwe Officeversie ‘uitgerold worden’, zoals dat zo mooi heet. En dan krijgen werknemers nu eenmaal veranderingen voor hun kiezen waardoor ze hun werk – hopelijk tijdelijk – niet kunnen doen.

Gelukkig had die projectleider ongelijk. Alleen kon hij zich vanuit zijn technisch perspectief niet voorstellen dat je een ingrijpende verandering in de ‘look and feel’ van de software heel goed kunt begeleiden. Stukje opleiding, slimme hulpjes in de vorm van placemats met instructies voor nieuwe en van plaats veranderde functies, nieuwsbrieven, artikelen in het personeelsblad, begeleiding op de werkplek, een website, overleg met gebruikers vooraf, tijdens en na de migratie – kortom: de gebruiker en zijn problemen serieus nemen. En daar tijd aan besteden. Aan die mens achter zijn pc, niet alleen aan de pc…

Gelukkig zijn er bedrijven die dat anders doen - Pentascope bijvoorbeeld. Zij hanteren al meer dan 10 jaar een consequente benadering van veranderingen vanuit een menselijke maat. En delen graag hun kennis met anderen, door op hun website checklists neer te zetten. HIDSgehalte 8!

Twine: toch weer een kluwen?

2008-06-12T11:08:00.009+02:00

Twine, het is zo'n mooie gedachte. "Twine is a new service that helps you organize, share and discover information about your interests, with networks of like-minded people. You can use Twine alone, with friends, groups and communities, or even in your company." Zoals ik in een eerder bericht aankondigde ben ik sinds kort een gebruiker - of een 'twinarian' - zoals het in jargon heet.

"Eindelijk niet meer omkomen in de treffers als ik informatie zoek, maar precies díe relevante verwijzingen zonder alle rommel die je óók in je resultatenlijst aantreft als je argeloos gaat Googelen", hoopte ik. Op Twine maken mensen zelf hun profiel aan, en delen allerlei links naar voor hen relevante informatie. En omdat je jezelf verbindt met de mensen die een gezamenlijke interesse delen, kun je er van uit gaan dat goede en relevante informatie vindt. Betrouwbaar, zodat ik mijn need-to-know informatiebehoefte kan bevredigen.

Ik ben lid van de web 3.0 Twine (helaas alleen voor leden te bekijken) - en ik moet zeggen dat het verschil met het 'vrije web' me niet helemaal duidelijk is. Ook hier veel aankondigingen van bedrijven die een nieuwe tool in de markt zetten, veel verwijzingen naar webpagina's en blogs, aankondigingen van (commerciële) congressen en weinig inhoudelijk spannends. Als gebruiker moet ik nog steeds zelf filteren.

Zou dat inherent aan het web zijn? En natuurlijk - wat de één waardevol vindt vindt de ander irrelevant. In die zin kun je misschien ook niet meer verwachten van een toevallig bijeengeraapte groep mensen die informatie gaan delen.

BUBL laat zien dat het ook anders kan - daar filtert een ter zake kundige redactie zin van onzin. Vanuit een duidelijk (academisch) perspectief. Ik zelf heb voor mijn professionele informatievoorziening liever zo'n beperkte set die hoog relevant is, dan "hier heb je heel veel en zoek zelf de 'goodies' er maar uit". Want zélf filteren kost veel tijd, en dat ontbreekt...

Twine filtert dus (nog) niet voor mij. Te hooggespannen verwachtingen? Misschien. Maar levert wel een leuke uitdaging in het kader van de HIDSgedachte. Ik wil slimme filters!

Koffie, iemand?

2008-05-20T16:33:00.005+02:00

Keuzestress bestaat niet, zo stelt Flip Vuijsje keer op keer in zijn columns in Intermediair. Veel is lekker en hoe meer keuze hoe fijner. "Ik vind veel keuze fijn, dus vindt iedereen dat fijn", zo luidt de redenering van Vuijsje.

Wetenschappelijk onderzoek van onder andere Barry Schwartz - een paar jaar geleden gepubliceerd onder de titel "The paradox of choice" - bewijst echter precies het tegenovergestelde. Het leuke is dat dat onderzoek weer met een 'u-bocht' in de marketing terecht komt. Sommige bedrijven gebruiken die wijsheid om juist die keuzegestresste consument aan te spreken.

Een briljant voorbeeld is die als koffiereclame vermomde providerreclame van Simyo uit begin dit jaar (zie YouTube!):

“Goedemiddag, waar kan ik u mee helpen?
Wilt u een espresso, of een cappucino of een macchiato?
We hebben ook cantaro’s, ristetto’s, calemeninos, mocchachinos, almondino’s of americano’s
Wilt u dan gewoon of caffeinevrij?
Welk formaat wilt u? Small, medium of large?
En wilt u dan met grofgemalen of liever toch met fijngemalen koffiebonen?
Wilt u hem als classic of original, of wilt u er misschien een special van maken?
Nou u kunt kiezen uit bambino, hazelino, walnotino, eh, brazilian, italian, german?
En wilt u er dan extra chocola doorheen of mokka of caramel?
En hoe wilt u de melk? Volle, halfvolle of magere melk, sojamelk, geitemelk
Geschonken, geschuimd of geschud of liever alledrie?
En de suiker? Kristalsuiker, rietsuiker kandijsuiker suikervrije suiker, we hebben natuurlijk ook gewoon biologische zoetjes…"

Voice-over: "U houdt van keuze? Wij niet. 1 tarief, 1 simkaart, lekker makkelijk.”

Kijk, dat zouden meer bedrijven moeten doen… Wie helpt ze daarbij?

Klant centraal?

2008-05-09T13:26:00.003+02:00

De zwakste schakel bepaalt de ervaring van de klant bij het grote bedrijf - dat schrijft Roos Vonk in haar column in intermediair. Vanuit eigen ervaringen met de KPN telefonische 'helpdesk' breekt zij een lans voor een bedrijf dat problemen oplost voor de klant. Waarbij zij gelijk de kanttekening plaatst dat dat bedrijf dan niet te groot moet worden. Want grote bedrijven lokken kennelijk procedures en bureaucratie uit, en dat zorgt er onherroepelijk voor dat de menselijke maat zoek raakt, is de suggestie.

Zijn er voorbeelden bekend van grote bedrijven die hun klanttevredenheid wél succesvol weten te bevorderen? In de rubriek 'aardig' in de Consumentengids staan verhalen van klanten, die ervaren dat sommige bedrijven juist méér moeite doen dan strikt volgens de regels zou moeten. En dat zijn lang niet alleen de kleintjes - maar ook grote bedrijven als Gamma en Swarofski. Het kan dus wél.

Zou het niet meer te maken hebben met het 'outsourcen' van klantcontacten naar anonieme callcenters, zodat degenen die de vragen beantwoorden geen enkele binding met het bedrijf en het verkochte product of dienst meer hebben? Hoe moet je als callcentermedewerker nu trots zijn op het product van het bedrijf waar je de telefoon voor opneemt - als je met handen en voeten gebonden bent aan het 'belscript'?

Sommige organisaties doen het erg goed - sommige erg slecht. Wie zorgt ervoor dat de 'menselijke maat' hoger op de agenda komt bij de 'underachievers'?

Twine

2008-05-07T23:34:00.003+02:00

Eindelijk bericht van Twine. De betatestversie is in de lucht. Wat het is? Het lijkt wat op een kruising tussen een blog, linkedin en metadateringssoftware - waarbij het er nu op lijkt dat gebruik gemaakt wordt van ttp (de twine-relaties) om relevante informatie te kunnen vinden. Waardoor je dus niet meer verzuipt in tienduizenden treffers waarvan de eerste 10 sowieso al van wikipedia en allerlei blogs zijn.

Ik ben benieuwd of twine dat waar kan maken - of eigenlijk of de twine-gemeenschap dat waar gaat maken. En dat ben je ook zelf.

Interessant initiatief - eens zien wat het hidsgehalte hiervan zal zijn...

Points of interest

2008-04-28T21:27:00.003+02:00

Meivakantie leidt tot vakantiegerelateerde HIDSgedachten. In die categorie het volgende idee. Elke zichzelf respecterende stad heeft inmiddels een rondleiding op toeristisch gebied. Per GPS kun je vastgelegde informatie oproepen – een simpel push-model. De toerist wordt met een ontvanger de straat op gestuurd, de ontvanger stuurt met gerichte aanwijzingen langs een wandelroute. Voordeel is dat je geen gids van vlees en bloed hoeft mee te sturen. De initiële investering is weliswaar hoog (informatie verzamelen, geschikt maken voor een dergelijke manier van beschikbaarstellen, en vervolgens apparaten aanschaffen), maar daarna kun je de rondleiding keer op keer laten lopen zonder dat je meer hoeft te doen dan af en toe bijwerken.

Het blijft een web 1.0 oplossing: een gedigitaliseerde reisgids met als enige echte toevoeging dat die op het juiste moment de relevante informatie uitspuugt. Zodat je niet meer de verkeerde tekst bij de verkeerde kerk of straathoek opleest – je kunt zelf reddeloos verdwaald zijn, dat apparaat vertelt je feilloos waar je zit. Het spontane gaat er zo echter wel van af. Iedereen die wel eens in een vreemde stad rondgelopen heeft weet dat je net om de hoek van de route soms juweeltjes tegenkomt. Als dat stukje niet in de gids beschreven staat, kom je er nooit achter wat het is.

Anderzijds zijn er rondleidingen van zogenaamde ‘stadsgidsen’; mensen die zich verdiept hebben in de geschiedenis van hun eigen woonplaats, en ook nog wel weten te vertellen hoe dat ene grachtenpand heet dat je interesse wekt als je van het ene naar de andere ‘highlight’ wandelt. Maarja, dan ben je weer afhankelijk van het tijdstip waarop zo’n wandeling georganiseerd wordt.

Zou je die twee niet kunnen combineren? Laat elke bewoner van de stad vertellen over zijn ervaringen met de plaats waar hij woont. Bejaarden kunnen hun verhalen over vroeger kwijt, jongeren vertellen over ‘the place to be’ in het uitgaanscircuit, de stadsarcheoloog over vondsten op plekken waar hij gegraven heeft. Maak een grote database met al die informatie over elke hoek, elk pand en elk stukje straat in de stad, knip dat slim in stukken (XML!). Goed metadateren en dan beschikbaarstellen. Maak tot slot een slimme applicatie die zorgt voor wandelingen op maat.

Dan kan de toerist kiezen. Natuurlijk de traditionele kerkenwandeling (langs alle tot appartementen omgebouwde kerkgebouwen), de jarenzestigarchitectuurwandeling (door troosteloze buitenwijken), de oorlogsmonumentenwandeling. Maar als alles beschreven is, kies je met hetzelfde gemak voor de kroegentocht, de speeltuinenroute of de supermarktenrit (koppel daar de aanbiedingen van die dag aan!). En voor de avontuurlijken de ‘randomized walk’ – waarbij uit alle categorieën willekeurige onderwerpen door mekaar gemixt worden en je kriskras op de meest onefficiënte manier door de stad geloodst wordt.

Wie gaat de VVV’s dat concept verkopen?

Quality first

2008-04-18T14:20:00.005+02:00

In 'The cult of the Amateur' laat Andrew Keen geen spaan heel van het gros van de informatie op Web 2.0. Het probleem is, zo stelt hij, dat de kwaliteit van de informatie op internet zo moeilijk te achterhalen valt. En vaak bij 'mien van driehoog achter' vandaan blijkt te komen. Nu is dat voor 'nice to know' informatie niet zo heel erg. Maakt mij wat uit, of de nieuwste uitspatting van Paris Hilton nu echt gebeurd is of niet...

Het wordt al anders als je op zoek gaat naar informatie om een nieuwe blu-rayspeler aan te schaffen. Of een nieuw abonnement zoekt voor je mobiele telefoon. Omdat het je geld kost als je een verkeerde keuze maakt (en ergernis) ben je eigenlijk op zoek naar betrouwbare informatie over de opties die je hebt. Ziedaar de functie van vergelijkingssites.

Maar juist bij die vergelijkingssites schuilt soms een forse adder onder het gras. De recensiesites worden regelmatig vervuild, onder andere door marketeers die positieve berichten over hun producten (laten) posten. Daardoor wordt geloofwaardige en betrouwbare informatie de spreekwoordelijke speld in de hooiberg.

De tijd is rijp voor de herrijzenis van de TTP. Betrouwbaarheid, dat zou wel eens het belangrijkste issue van Web 3.0 kunnen worden...

Ontwerpers en gebruikers

2008-04-14T14:18:00.010+02:00

Een goede gebruikersinterface ontwerpen is nog niet zo simpel als het lijkt. Naast technische en esthetische overwegingen moet je namelijk ook nog rekening houden met zoiets als 'bedienbaarheid'. En dat compliceert de zaak; want als je daarvoor alléén naar de gebruiker luistert, krijg je niet noodzakelijk het meest effectieve ontwerp. Hoe je dat wel voor elkaar krijgt beschrijft Leonard Verhoef in zijn proefschrift 'Why designers can't understand their users'.

Een voorbeeld: de nummers op een toetsenbord. Wat is daarvoor de beste rangschikking? De meeste mensen kiezen intuïtief voor de rijstructuur (1-2-3-4-5 achter elkaar).

Terwijl dat bij het intikken van je pincode niet handig werkt. Welke structuur het handigst is hangt van de taak af. Als je alléén maar nummers in hoeft te voeren, dan is de 'blok' structuur het beste, waarbij de nummers in rijen van 3 boven elkaar staan. Die rangschikking past namelijk het beste bij je wijs-, middel- en ringvinger, de drie vingers die het meest geschikt zijn voor het invoeren van nummers. Als het gaat om taken waarbij je teksten én getallen door elkaar heen moet typen, dan is de rijstructuur weer het handigst. Daarom kent een standaardtoetsenbord ook alletwee de 'smaken' (behalve bij een laptop).

Verhoef is onder andere de ontwikkelaar van de treinkaartjesautomaten van de NS. Hij bekijkt interface-ontwerp vanuit de cognitieve psychologie. Zijn onderzoek toont aan dat 'psychologische' aandacht voor gebruikersaspecten leidt tot optimale gebruikerservaringen. Mensen vinden sneller het juiste antwoord op hun vraag, en maken aantoonbaar minder fouten bij het kopen van een treinkaartje uit de automaat.

Als je een optimale gebruikersinterface wilt ontwikkelen, zo zegt hij, moet je dus niet 'blind' de gebruikerswensen volgen. De expertise van de ontwikkelaar hoort zich ook uit te strekken tot psychologische factoren. Alleen dán sluit je informatie en gebruiker naadloos op elkaar aan.

Leve de expert!

2008-04-11T13:04:00.009+02:00

In de documentaire over Wikipedia en aanverwante web 2.0 toepassingen ging het hard tegen hard. De documentaire was afgelopen maandag in VPRO's Tegenlicht te zien. De voorstanders van 2.0 benadrukken daarin het democratisch karakter van Wikipedia, en dat daardoor iedereen van alle verzamelde kennis ter wereld gebruik kan maken. Alle amateurs zijn bij elkaar wijzer dan die ene geleerde op het vakgebied. Jim Wales verwoordt die houding ergens halverwege de documentaire.

Interviewer: "Wat als een 17-jarige een lemma van een professor met 40 jaar ervaring wijzigt?"
Jim Wales: "Vaak heeft die 17-jarige gelijk."

Andrew Keen plaatst daar kanttekeningen bij. "Wat doe je", zo vraagt hij zich af, "als de amateurs het bij het verkeerde eind hebben? Is er daadwerkelijk een 'zelfreinigend vermogen' in de gemeenschap? Wat nu als er een collectieve blindheid is voor een waarheid als een koe?"

Ik moest gelijk denken aan het sprookje van Hans Christian Andersen. Web 2.0 verheft de mening van de massa langs de kant van de weg tot absolute waarheid. Ik hoop vurig dat Web 3.0 dat éne kind, dat de waarheid doorziet en uitspreekt, in ere zal herstellen...

Spelfouten en zoekmachines

2008-04-07T11:06:00.009+02:00

Martin Reynaert van de Universiteit van Tilburg is bezig met een oplossing die het beruchte spellingsprobleem bij een zoekmachine kan oplossen.

Dat probleem is als volgt: een pagina waarop een trefwoord verkeerd gespeld is, wordt in de zoekmachine geïndexeerd op die spelfout. Stel, je typt per ongeluk 'ftinkdier' in plaats van 'stinkdier'. Omdat de zoekmachine werkt met letter-voor-letterherkenning komt die 'ftinkdier'-pagina nooit meer tevoorschijn als je zoekt naar 'stinkdier'. Dat probleem speelt vooral bij het elektroniseren van grote hoeveelheden papieren teksten, zoals Ewoud Sanders onlangs uitlegde in de NRC. OCR is notoir spelfoutgevoelig. Bij een correcte herkenning van 99,9% zit het programma er per 1000 tekens toch nog 1 keer naast. Kan lastig zijn.

In NRC van afgelopen zaterdag schrijft Ewoud over Martin Reynaert: die heeft een slimme oplossing ontwikkeld voor juist dat probleem. Niet door een spellingchecker los te laten op de gescande teksten, maar door foutgespelde varianten toe te voegen aan de index in de database. Zodat je resultaatlijst van 'stinkdier' toch alle mogelijke varianten oplevert.

Een vraag houdt mij toch bezig. Want op deze manier groeit het aantal gepresenteerde treffers alleen maar verder aan. Waarmee de gebruiker uiteindelijk misschien wel een nóg groter probleem heeft. Dat oplossen lijkt dé uitdaging voor Web 3.0 te worden...

Slimme zoekmachines

2008-04-03T20:30:00.011+02:00

Al een tijdje geleden heb ik mij aangemeld als 'bètatester' voor Twine. Twine claimt helemaal Web 2.0 te zijn. Hun dienst komt op het volgende neer: zij zorgen ervoor dat je bij een zoekactie op het web alléén de voor jou relevante treffers krijgt.

Dat is het 'semantisch web', zoals dat in vaktermen heet. Komt erop neer dat je zoekmachine naar de betekenis van je zoekterm gaat kijken, en niet alleen naar de letters die achter elkaar staan. Zodat zoeken naar 'computer' ook pagina's met 'pc' en 'laptop' oplevert, omdat de zoekmachine weet dat die er ook mee te maken kunnen hebben.

Google, fantastische zoekmachine, heeft namelijk precies dát probleem: het levert treffers waarin de ingevoerde zoekterm letterlijk voorkomt. Gevolg: bij de meeste zoekwoorden tienduizenden of zelfs miljoenen treffers. Waarvan niemand er meer dan zo'n 20 bekijkt. Inderdaad, de bovenste.

Het is inmiddels wat slimmer gemaakt (zoek 'hidsgehalte' en Google vraagt: bedoelde u 'humusgehalte'?). Hm, dat klinkt nog niet erg 'semantisch'. Bij andere zoektermen werkt het al wat beter. Zoek naar 'bank' en onderaan de pagina geeft Google heel zinnige suggesties voor verwante zoekacties. Maar eigenlijk wil ik dat Google die verwarring vantevoren oplost. Als ik 'bank' intik, zou ik graag zien dat mijn zoekmachine vraagt: "Om te zitten of om geld op te zetten?"

Het semantisch web staat tegenover Web 1.0 als de HSL tegenover de stoomtrein. Ik ben benieuwd wanneer die HSL-zoekdienst er is. En of dat Twine zal zijn.

Computer says ‘no’

2008-03-31T15:37:00.007+02:00

Procedures, bureaucratie, in beton verankerde taakomschrijvingen en verantwoordelijkheden – dankzij automatisering, CRM-, ERP- en MI-Systemen is de ‘control’ kant van bedrijfsmatig opereren steeds beter te managen. Controle levert voordelen op: HACCP voorkomt voedselvergiftiging, instrumenten steriliseren voorafgaand aan een operatie reduceert de kans op complicaties, en verkeersregels beperken het aantal ongelukken.

Controle kan echter doorslaan. Zogoed als controlfreaks in het sociale verkeer problemen oproepen ("Nee, dat kopje moet op het schoteltje met het oor naar rechts en niet naar links! Op dinsdag gebruiken we altijd het blauwe tafelkleed, op maandag het witte! Onthou dat nou eens een keer!") gebeurt dat in het maatschappelijk verkeer ook. Vanuit de oprechte gedachte dat controle op kwaliteit van het proces een beter resultaat oplevert, is het in de praktijk soms maar een kleine stap naar een organisatorische dwangneurose. Daarbij krijgt de organisatie het gevoel alles tot in detail te moeten vastleggen in voorschriften, protocollen en procedures. Met als gevolg dat degene die het werk uitvoert, geen enkele vrijheid meer ervaart om het de klant naar de zin te maken. Carol Beer laat zien waar dat toe kan leiden (English only, I’m afraid)…

Web 3.0 - NavigatieMarketing

2008-03-27T09:33:00.005+01:00

De data van navigatiesystemen wordt al geruime tijd verrijkt met anderssoortige informatie. Zo kun je de restaurants, garagebedrijven en allerlei andere voor jou relevante ‘points of interest’ in je TomTom laden. Is handig. Maar blijft een beetje web1.0 – gericht op de pull van de gebruiker.

Ondertussen schijnen TomTomgebruikers hun geografisch oriëntatievermogen kwijt te raken. Want het navigatiesysteem maakt dergelijke kennis tot overbodige ballast. De meeste gebruikers hebben het daarom niet eens door als zij langs een omweg gestuurd worden, aangezien ze blind varen op hun navigatiesysteem. Net zoals niemand meer telefoonnummers uit zijn hoofd kent (die zitten immers gewoon in je contactenlijst).

Dat opent perspectieven voor ‘push’reclame. Dat gaat als volgt: de kleine neringdoende versiert de straat voor zijn winkel met spandoeken, knipperende reclamezuilen en op de weg geschilderde aanprijzingen. Vervolgens laat hij een slimme programmeur een applicatie maken die alle routes van navigatiesystemen die in de buurt komen (zeg: 15 kilometer, anders valt het misschien tóch op) omleidt langs die winkel, et voilà: met de eerste A van AIDA zit het wel snor.

Dat lijkt me ook wel een interessant verdienmodel voor producenten van routeplanners. Verkoop ‘reclameroutes’ aan de hoogste bieder, en geef die route-informatie in ‘gratis’ TomToms weg. Sluit deals met oliemaatschappijen zodat elk ritje via hun tankstations gepland wordt, met pretparken, supermarktketens, gemeentes die hun vestigingsklimaat onder de aandacht willen brengen, organisators van evenementen (op 1 april standaardroute naar Den Briel!).

Vervolgens verkoop je gebruikers die dat niet willen een ‘reclamevrije’ routeplanner…

HIDS gehalte (1)

2008-03-26T15:11:00.005+01:00

Wij zoeken voortdurend oplossingen met een hoog HIDSgehalte. Vandaag in De Pers een uitstekend voorbeeld. Zoekallehuizen.nl zet alle verkoopprijzen van de afgelopen twee-en-een-half jaar van het kadaster in een database en combineert die met haar bestaande database van vraagprijzen. Een berekening erop loslaten, en je ziet in één oogopslag het verschil tussen vraag- en verkoopprijs. Moet je wel voor betalen, overigens. Maar dan kun je ook precies zien hoe succesvol de makelaar is bij het realiseren van de hoogste prijs, is de achterliggende gedachte. Het idee is simpel – je moet er alleen even op komen. En het laten uitvoeren, natuurlijk.

De oprichter van zoekallehuizen, Gijs den Hollander, zorgde met zijn site al voor transparantie in een gesloten markt. Zoekallehuizen.nl zoekt namelijk héél internet af naar te koop staande huizen, en zorgt daarmee voor één centrale vindplaats voor een huizenzoeker. Een mooi staaltje ‘redeneren vanuit de informatiegebruiker’. Want die maakt het niets uit via welke makelaar een huis te koop is: die wil gewoon zijn droomhuis vinden!

Vóór zoekallehuizen was het aanbod strikt langs lijnen van makelaarsorganisaties georganiseerd: funda.nl biedt alléén het aanbod van NVM-makelaars. Als je droomhuis niet via een NVM-makelaar aangeboden werd, had je een uitdaging om het te vinden.

Den Hollander schopte tegen heilige huisjes aan, die dat niet over hun kant lieten gaan. Met de NVM stond hij meermalen in de rechtszaal. Na al die gratis publiciteit zat het met de naamsbekendheid wel goed. Het bezoekersaantal explodeerde. Dat wekte weer de interesse van ’s-lands grootste hypotheekverstrekker, die er een goed instrument in zag om het eigen product onder de aandacht te brengen.

Slim combineren van data uit verschillende bronnen, nieuwe informatie maken die precies doet wat de gebruiker wil, gecombineerd met het lef om tegen de stroom in te zwemmen: hidsgehalte 9!

Tijd en afstand

2008-03-25T16:29:00.003+01:00

Als je enkele jaren geleden de snelweg A27 richting Utrecht-Amersfoort opdraaide vanaf de A12 kon je lezen hoe lang de extra reistijd vanwege files zou zijn. Experimentje van Rijkswaterstaat: file-informatie in een andere vorm presenteren. Vanuit de gebruiker gedacht, want die wil niet weten hoeveel kilometer file hij voor de boeg heeft, maar is alleen geïnteresseerd in zijn vertraging. Dan kun je vertellen aan huis, afspraak of minnares hoe laat je er ongeveer zult zijn. Dat had onderzoek uitgewezen.

Dat concept werd echter al tientallen jaren in een andere vorm van vervoer gebruikt: de NS roept niet om ‘de trein naar Den Haag van 16:52 is nog 4 kilometer verwijderd van het perron’. Deden ze dat wel, dan moest je die informatie als reiziger met behulp van de snelheid van de trein, remweg en afstand gaan omrekenen naar minuten voordat de trein aan het perron staat.

Toch heeft Rijkswaterstaat toen de file-informatie beschikbaar gesteld werd gekozen voor een ‘afstandsmaat’ in plaats van een ‘tijdmaat’. En dat leek heel lang logisch omdat niemand het anders gewend was: treinvertraging meten we nu eenmaal in minuten, autovertraging in kilometers.

Wie zorgt ervoor dat organisaties uit verschillende domeinen slimme oplossingen met elkaar gaan delen?

Virtueel winkelen

2008-03-21T11:42:00.004+01:00

Alles via internet! In navolging van Simyo en Ben gaat Debitel het met een virtueel distributienetwerk regelen. Beter een server en een callcenter dan dure vierkante meters en dito personeel in winkelstraten, verspreid over Nederland.

Voor ‘commodities’ is shoppen via internet geen probleem. Electriciteit, water, gas, alles waar geen differentiatie in kwaliteit aan te brengen valt - hoewel: niet zo heel erg zuiver water voor een zacht prijsje voor het doorspoelen van je toilet? - waar het lood om oud ijzer wordt bij wie je het betrekt omdat ze toch hetzelfde 'doen' worden andere aspecten van belang.

Het is wachten op de winkelier die succes weet te boeken met het verlenen van face-to-face-service - omdat de 'menselijke maat' best een hogere prijs kan rechtvaardigen. Je krijgt misschien niet de bulk van de klanten binnen, maar wel de kapitaalkrachtigeren. 'The long tail' kan interessante verdienmodellen opleveren.

Ondertussen rest de vraag: als service server wordt, wat wordt koning klant dan?

Mens

2008-03-20T16:25:00.008+01:00

Wat doet dit meisje? Leest ze een mail van haar vriendje? Is ze door oude vakantiefoto's aan het bladeren, en wordt ze daar wat weemoedig van? Of zoekt ze haar ideale baan op een vacaturesite?

Informatie is emotie - als het je koud laat komt het niet aan, en kan ik het net goed achterwege laten. "Zwijg maar, hou maar op, ik hoef het niet te horen..."

Aandacht is schaars. Informatie overal. Wie knoopt die twee aan elkaar?

HIDSgehalte

2008-03-20T16:14:00.001+01:00

Wat is het HIDSgehalte? Daar zwijgen wij dus over. De goede verstaander zal zich langzaam een beeld kunnen vormen aan de hand van wat hier gebeurt. Goed, enkele trefwoorden. Web 3.0 (wat is dat dan?); metadata (?); viral marketing; onlogische ontwerpen; de gebruiker heeft altijd gelijk...